Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
3 Belgen
Ad Petersen
Annet van de Elzen
Arnoud de Blauw
Beelden
Biezen
Birgitt van Bracht
De Muzen
De Verbeelding
Eindexamenwerk St.Joost
Engels design
Fotografica
Frans Kerkhoff
Franse schilderkunst
Gaby Bovelander
Henk Klok
Herman Gordijn
Het sublieme gemis
Jan Fabre
Jan Hoet
Jan Hoet 2
Jan Hoet 3
Jean-Michel Alberola
Jean-Pierre Caumiant
Jeroen Bechtold
Jeroen Doorenweerd
Johan Clarysse
Jon Marten
Kees Mol
KunstRAI 1993
Leon Adriaans
Lotti van der Gaag
MUHKA
Marcel Maeyer
Martien de Visser
Middelheim
Miquel Barcelo
Mireille van 't Hoff
Miriam Slaats
NBKS 1
NBKS 2
Open Ateliers
Pieter Ouborg
Rick Koren
Right of Speech
Robert Wilson
Rosemarie Trockel
Signmar Polke
Textielmuseum
Thijs van Kimmenade
Tine van de Weyer en Bert Poulisse
USA Today
Vormen van sculptuur
Vrij Spel
Willem Pak Fo Tjon
Wim Claessen
Wim Schuetz
Witte de With
Wolfgang Laib
Wolfslaar
Yvon Ne
Zoersel







De reis voert terug naar West-Brabant, waar hij is geboren. In 1934 in Ginneken. Jon Marten exposeert werk op papier en een enkel olieverfschilderij in Galerie De Verbeelding in BaarleŠNassau en daarmee is hij terug in de buurt van de geboortegrond. De schilder Jon Marten, abstractŠexpressionistisch van stijl, bewogen van inhoud. Hij studeerde een blauwe maaandag aan de kunstacademie St.-Joost in Breda, daarna aan de Van Eijckacademie in Maastricht. Hij heeft gewoond en gewerkt in Amsterdam, op het eiland Ibiza en in Spanje, waar hij veel geexposeerd heeft. Begin jaren '80 vestigt hij zich in een grote loods in de haven van Ijmuiden waar Lei Molin, Theo Kuijpers, Pieter Defesche onder anderen ook schilderden. Daar in de mateloze ruimte van het grensgebied tussen land en zee, ver van gewone menselijke bewoning, ontstond een groep van gelijkgezinden. Kunstenaars die zich lieten inspireren door de voortdurend wisselende decors in een grote haven. Alles in het groot: de steile scheepswanden, de gigantische opslagplaatsen, transporten, luchten, land en water, en altijd de geur van vis. In 1984 doopten ze zichzelf tot de IJmuider Kring ter gelegenheid van hun tentoonstelling in de Bredase Beyerd. Het was een schitterende tentoonstelling van solisten die lieten zien dat je vanuit eenzelfde ruimte en atmosfeer en in een vergelijkbare stijlopvatting toch individueel sterk verschillende werken kon maken. De schilders van de IJmuider Kring waren gelukkig niet programmatisch aan elkaar gebonden zodat verstikking geen kans kreeg. IJmuiden is voor ieder van hen belangrijk geweest, aantoonbaar belangrijk voor hun werk. Maar inmiddels is ieder zijns weegs gegaan, een enkeling in de dood. Lei Molin, de meest abstracte van het gezelschap is twee jaar geleden gestorven. Marten is de laatste die nog in IJmuiden woont en werkt; binnenkort zal hij daar het licht uitdoen en zich vlak over de grens, in Meerle, vestigen. In De Verbeelding is een kleine selectie te zien van zijn werk, allemaal ongedateerd maar zichtbaar uit verschillende periodes. Er hangen werken op papier die nog de romantiek tonen van een gedroomde wereld. Een nog ongeschonden wereld van heimwee en verlangen. Het is een wereldbeeld waarin geen mens te bekennen is, voorstellende een vijver in een landschap of gewoon de nacht. Het werk is opgebouwd uit kleurvlakken die los vanuit de hand geschilderd zijn en dus het schildersgebaar laten zien. De kleuren zijn helder en opgewekt. Zowel de kleur als de handeling van het schilderen hebben iets emotioneels dat in bedwang gehouden wordt door een evenwicht van compositie. De dingen staan bij Marten op hun plaats in een abstracte ordening. De manier waarop hij de zichtbare en voelbare wereld abstraheert, is vergelijkbaar met die van Theo Kuijpers en Lei Molin, maar Marten gaat minder ver. Zijn schilderen blijft dichter bij een herkenbare wereld, dichter bij herkenbare vormen. Hij isoleert een geziene vorm, haalt die als het ware al schilderend naar zich toe een vergroot hem, waardoor een zekere verzelfstandiging ontstaat. Maar altijd is er, beter: was er, dat evenwicht tussen vorm en emotie. In de benedenruimte van de galerie hangt een reeks van 8 werken, getiteld "Mijn verhaal". Ze tonen een heftigheid die niet meer beheerst wordt door zaken als vorm en compositie. Ook voor de kijker voelbaar worden artistieke overwegingen gepasseerd en krijgt dit werk een privekarakter. Het is als het werk van iemand die vol zit van verdriet en die dat luid uitschreeuwt. Voor wie het schilderen, in dit geval, het enige middel is om niet te stikken in het verdriet. Maar hevig verdriet wordt artistiek pas hanteerbaar als de kunstenaar er wat afstand van genomen heeft en het dus overdraagbaar wordt. Hoe anders is dan het kleine werk dat er vlak naast hangt, getiteld "Barbara is in de hemel". Tegenover het schreeuwende geweld van de reeks van 8 de intieme ontroering van iets wat doorleefd is en van binnenuit komt. Net als de andere is het gemengde techniek op papier. Van onderuit tot middenin het beeld slingert zich een witte baan die letterlijk uit het papier gescheurd is. Het wit is voorzien van een zwart ruitmotief als een traliewerk. De rest van het beeldvlak is vrij en spontaan in lichtbruin geschilderd waarin zich bovenin een witte poort bevindt, de hemelpoort. De emotie is hier omgezet in verbeelding, met behulp van verf, kleur en compositie. Het zijn die middelen die de emotie niet zo maar meedelen maar verwerken en een plaats geven waardoor de emotie een beeld wordt. Jon Marten in Galerie De Verbeelding, Klokkenstraat 12, Baarle-Nassau, tot 28 november.