Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
3 Belgen
Ad Petersen
Annet van de Elzen
Arnoud de Blauw
Beelden
Biezen
Birgitt van Bracht
De Muzen
De Verbeelding
Eindexamenwerk St.Joost
Engels design
Fotografica
Frans Kerkhoff
Franse schilderkunst
Gaby Bovelander
Henk Klok
Herman Gordijn
Het sublieme gemis
Jan Fabre
Jan Hoet
Jan Hoet 2
Jan Hoet 3
Jean-Michel Alberola
Jean-Pierre Caumiant
Jeroen Bechtold
Jeroen Doorenweerd
Johan Clarysse
Jon Marten
Kees Mol
KunstRAI 1993
Leon Adriaans
Lotti van der Gaag
MUHKA
Marcel Maeyer
Martien de Visser
Middelheim
Miquel Barcelo
Mireille van 't Hoff
Miriam Slaats
NBKS 1
NBKS 2
Open Ateliers
Pieter Ouborg
Rick Koren
Right of Speech
Robert Wilson
Rosemarie Trockel
Signmar Polke
Textielmuseum
Thijs van Kimmenade
Tine van de Weyer en Bert Poulisse
USA Today
Vormen van sculptuur
Vrij Spel
Willem Pak Fo Tjon
Wim Claessen
Wim Schuetz
Witte de With
Wolfgang Laib
Wolfslaar
Yvon Ne
Zoersel







Coulissen, expo van beelden in Park Wolfslaar, Breda 27 juni - 29 augustus 1993 Beelden in Wolfslaar Ook Breda heeft deze zomer zijn beeldenpark. In park Wolfslaar, aan de zuidkant van de stad, heeft Fundament een tentoonstelling van beelden in de open lucht ingericht, onder de titel Coulissen. Afgezien van de kwaliteit van de daar getoonde beelden, een initiatief dat lof en voortgang verdient. Het zou mooi zijn als het een traditie zou kunnen worden om elke zomer die wat vergeten en stille ruimte te gebruiken als podium voor beelden. Zo veel aktuele beeldhouwkunst in een grote ruimte is er in West-Brabant ook niet te zien. De expositie in park Wolfslaar is er een van nieuwe beelden, her en der verspreid. De beelden zijn voor deze gelegenheid en deze plaats gemaakt en bestaan in sommige gevallen ook maar voor de duur van de tentoonstelling. Zomer 1993, nieuwe beelden in een oude omgeving. En die omgeving is een oud en verwilderd park. Zo'n park dat uit de aandacht is geraakt en waar de natuur terug wint op de dwingende vormen die haar ooit zijn opgelegd. De tekens van de parkaanleg, een daad van cultuur, zijn nog zichtbaar, maar het gras woekert, de bodem versopt hier en daar tot moeras en de waterspiegel in de vijvers zakt. En vooral zijn er veel bomen, in wisselende formaties die de grenzen van gesloten bos en open ruimte voortduren laten verspringen. Zo ontstaan natuurlijke coulissen met verrassende perspectieven. Dit park heeft een uitgesproken eigen atmosfeer die voelbaar aanwezig is. En waarin de beelden een eigen plaats moeten innemen. Er zijn een paar beelden die een relatie hebben met dit decor, die dus het gevoel geven dat ze precies op die plek thuis horen en dus bestaan. Daar en nergens anders. De kracht van een beeld om aanwezigheid af te dwingen in dat decor en in die atmosfeer moet een vanzelfsprekendheid zijn. De mooiste installatie is die van de Belg Luk van Soom. Dromend van zijn eigen planeet, zijn onbewoonde wereld, vond hij die kant en klaar in de vijver van Park Wolfslaar. Hij bouwde er op het eilandje, toevluchtsoord van de eenden, zijn huisje van sterk reflecterende materialen. Het is daardoor vanaf de kant scherp waarneembaar; het benadrukt de ligging van het eilandje ten opzichte van het wateroppervlak en van het park, waar dus de kijker staat. Om het eilandje heen wankelen gouden pluimen op het kalme wateroppervlak. Ze rijzen uit het water omhoog en eindigen in een sierlijke krul als maken ze een galante buiging naar golven en wind. Een zuchtje wind is al genoeg om ze langzaam om de eigen as te laten bewegen, iets wat de verstilde ruimte nog mooier benadrukt. Wat de titel, "De frisheid van wilde limoenen", een reclamekreet, met de installatie van doen heeft, is minder duidelijk. Een zelfde pluim staat bij het koetshuis op een dode boom, een beeld dat Van Soom dit keer samen met Piet Dirkx gemaakt heeft. Boven op de hoge stam staat een rij beschilderde bakstenen en daarbovenop een gracieuze oranje pluim. De bakstenen fungeren als een kroonlijst , een schilderkunstige grensovergang tussen natuur en beeld. Van Piet Dirkx is in een andere vijver in het park, wat verscholen tussen het geboomte, een installatie te zien die op vergelijkbare manier schilderkunst en beeld verenigt. Vier grote panelen, twee rood en twee geel geschilderd, schuin geplaatst op een stelling van aluminium buizen die met behulp van pontons op het water drijft. Als zonnecollectoren naar de oneindige hemel gericht en tegelijk spiegelend in het water. Het is een verdubbeling van monochrome kleurvlakken, de manier waarop Dirkx altijd werkt. Hij beschildert alles wat hem bruikbaar lijkt en rangschikt al die vormen in een verband dat een hele museumzaal kan beslaan. De reeks is hem daarbij belangrijker dan de compositie. Tom Claassen, opgeleid en wonend in Breda, is een van de weinige opmerkelijke beeldhouwers van de laatste jaren in Nederland. Een kunstenaar die een heel eigen taal ontwikkelt ten aanzien van het beeld. Hij schept vormen die elke gelijkenis met bestaande betekenissen uit de weg gaan. En als een beeld van hem de vorm heeft van iets wat wij menen te herkennen, dan is dat meestal een valstrik. De vorm die hij kiest komt voort uit het volume en de massa van het materiaal waarmee hij werkt. Bij natte klei hoort dus een andere vorm dan bij kauwgum of bij canvas. Om maar wat onconventionele materialen te noemen waarmee hij werkt. Waarmee hij werkt, interesseert hem ook niet zo. Als er maar een vorm ontstaat die ruimte inneemt en oproept en dus bestaat in een bepaalde context. In een moerassige, door riet en waterlelies overwoekerde vijver, laat Claassen drie vormen drijven van rubber en piepschuim. De vormen lijken vreemd, totdat we de zint uigelijke waarneming van die sompige atmosfeer op die plek in het park verbinden met wat Claassen laat zien. Op het moment dat we de vormen in het water zien drijven, beseffen we ineens de typische sfeer van die omgeving. Hij maakt zichtbaar dat wat we onbewust ervaren in die omgeving van woekering, een onduidelijk overgangsgebied tussen park en wildernis. De omgeving van zo'n park, in dit geval, is dus net zo goed materiaal voor Tom Claassen als rubber of canvas. Het talent van Claassen wordt binnenkort bekroond met de aanmoedigingsprijs beeldende kunst 1993 van het Fonds voor de Kunst. Overigens, een bijzonder beeld van hem staat in de hal van het stadskantoor van Breda. Er is een aantal beelden in deze opstelling in Wolfslaar die net zo goed op een andere plaats hadden kunnen staan, die anders gezegd amper een relatie aangaan met de plek waar ze staan. Het ergste wat je van een beeld kunt zeggen is dat het er net zo goed niet had kunnen staan. Zoiets geldt bij voorbeeld voor "De Kus" van Hans Janselijn. Twee profielen in ijzer van een zoenend paar, tegen elkaar aan gelast en in fel rood geverfd. Even weinig spreekt het architectonische beeld van Rob Leijdekkers, "One house, one tree". Blokken van huizen die alleen maar uit buitenkant bestaan. Van veraf opvallend door de witte kleur, van dichtbij statisch en doods. Een te grote maquette, een te klein huis. Coulissen in Wolfslaar (Breda), tot eind augustus