Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
16 Kunstenaars uit Brabant
500 jaar Bouvigne
700 jaar beeldhouwkunst
A.r.t.-galerie
Alexander Schabracq
Alexej Von Jawlensky
Amerika
Andy Warhol
Anne Roorda
Arie de Groot
Auke de Vries
BOA
Bart van Hoek
Beelden in het Tongerlohuys
Birgitt van Bracht en Jan Vaes
Breda Fotografica
Carolein Smit
Cees van Gastel
Charles Clough
Charlotte van Pallandt
Crossing Over Changing Places
Cultureel Gekleurd
De Loods
De eigen tijd
Diana Rattray
Edwin Janssen
Edy de Wilde
Filia den Hollander
Frank Van den Broeck
Franse kunst
Franz Immoos
Galerie De Verbeelding
Galerie Kokon
Galerie Liesbeth Lips
George Steinmann
Ger Dekkers
Germinations
Gert Rietveld
Hans Klein Hofmeijer
Hans Mutsers
Helen Vergouwen
Jaap de Vries 2
Jack Poell
Jeff Wall
Joelle Tuerlinckx
Johan Claassen
John Baldessari
John van Gils
Jos Dirix
Karel Goudsblom
KunstRAI
MUHKA
Man Ray
Marijke Hooghwinkel
Martin van Vreden
Maud Verbruggen
Michael Ryan
NBKS
NBKS fotowerk
Nigel Kent
Orna Wertman
Paladino
Panamarenko
Park Middelheim
Paul Beckers
Peter Oosterbos
Philippe Cazal
Pjotr Mueller
Portretten uit de 17e eeuw
Quintijn van Eyk
Remko Schultheiss en Roel QoQo
Rene Magritte
Renee Rohr
Roman Cieslewicz
Roni Horn
Rotterdam in de jaren zestig
Simcha Roodenburg
Sjef Voets
St.-Joost
Teunn Nijkamp
Tom Molenaars
Tvadar Csontvary
Varia
Veronica Hustinx
Watt
Wereld op zolder
Willy Looyen
Wolfgang Laib
Wolfslaar
Zomer in Boymans







500 jaar Bouvigne Bij een tuin horen beelden. Zeker als het om een tuin gaat met Renaissancistische allure zoals die van kasteel Bouvigne ten zuiden van Breda. Tuin is eigenlijk niet eens het juiste woord. Bij wat de Renaissancisten een tuin noemden, stellen wij ons een park voor. Een tuin was een omsluiting van een hof waar¬binnen de menselijke geest de natuur aan zich onder¬wierp door geometrie van vorm en klassieke harmonie. De natuur werd tot kunst gemaakt en daardoor overtroffen. Voor de Renais¬sance©geest waren de natuur en de kunst twee boeken die als bron van mense¬lijke wijsheid dienden en die in de tuin deel werden van elkaar. Jacob Cats liet zijn Sorgvliet aanleggen in Den Haag, het huidige Catshuis, en Constantijn Huygens zijn Hofwijck. Zo'n buitenhuis met tuin was een uitdrukking van het klassieke ideaal van schoon¬heid door vorm en een spiegel van de goddelijke vol¬maaktheid. En daar hoorde ook beeldende kunst in, beelden dus. Voor eenmaal (waarschijnlijk althans) ziet de tuin bij Bouvigne er ook zo uit. De inrichting is weliswaar niet zuiver naar de strenge Re¬naissancistische regels, daarvoor hebben de tijden daarna er teveel veranderingen in aangebracht, maar toch. Het landgoed Bouvigne is een heerlijkheid tussen Mark en Mastbosch en een oase in West©Brabant. Ter gelegenheid van het 500©jarig bestaan van kasteel Bouvigne heeft de hedendaagse bewoner, het Hoogheemraad¬schap West©Brabant, beelden van eigentijdse kunstenaars in de tuin laten plaatsen. Het Hoogheemraadschap heeft zijn bestaans¬grond, het water, verbonden aan het thema van deze tentoonselling: water als inspiratiebron voor de kunst. De interessantste beelden zijn de beelden die de meest direkte relatie met water zijn aangegaan, die dus zonder het water niet te verstaan zijn. Monumentaal midden op de weg die toegang geeft tot Bouvigne ligt de granieten navel van Joost Barbiers. Een monoliet van een paar meter doorsnede, aan de buitenkant ruw en ongevormd en van binnen een bassin. De beitels die het bassin op het graniet hebben veroverd, hebben zichtbare sporen nagelaten die een regel¬matige huid ople¬veren. In het midden staat water waaruit een glad gepo¬lijste ronde steen opdoemt. Een steen in het land¬schap van water. Een weerbarstig en markant beeld waar de bezoeker letterlijk omheen moet zonder er in figuurlijke zin omheen te kunnen. Naar verschijningsvorm het tegenovergestelde, maar even indrukwekkend is het gedicht van Yvon Ne dat achter in het park aan de muur van de grote kapel hangt. Alles wat water is, brengt zij in de vorm van een haiku terug een gewaarwording, tot een beeld. "Vol onrust is het/ water; wantrouwig loopt het/ sneller dan het kan." Het water wordt hier personificatie van wat menselijk leven is. De installaties van Toine Horvers, een geluidskunstenaar, en Norman Dilworth gaan niet over water maar zijn water. Dilworth heeft in de beek die zich rond de tuin slingert een meandervorm van hout gelegd. Vanaf het houten bruggetje gezien, vlak boven het beeld, wordt de breedte van elke poot steeds met een plankje verkleind wat voor ons oog de lengte groter maakt. Wij nemen een versmalling immers waar als perspec¬tivische vertekening die we spontaan geneigd zijn te corrigeren. Maar het mooie van dit eenvoudige beeld is dat het licht er vat op krijgt en samen met het golvende water voor een schitterende, voortdurend ander beeld zorgt. Water, licht en wind maken te zamen een beeld dat door de beeldhouwer "slechts" is neergelegd. Antonie Eikemans heeft een monument opgericht voor het water met mediterrane vormen. Voor het levende water heeft hij een viertal verschillende keramische vazen opgesteld, vazen die een direkte verwijzing hebben naar het klassieke erfgoed. Ze staan als wachters in slagorde in de tuin opgesteld en geven aan die groene omgeving een vitale toon. De vazen dienen om het water te conserveren en daarmee het leven te dienen. En de vaas in deze vorm is een primaire vorm om water voor gebruik mogelijk te maken. Daartegenover heeft hij het "gestorven" water opgebaard. Een langwerpige, smalle kist, van binnen met koperstof bekleed en gevuld met wat nog rest van water. Een opgebaard lijk, een doodsbericht voor de mens van nu. Melanie de Vrtoom heeft pontificaal, aan het begin van een groot gazon, een vonmt neergezet. Opgebouwd uit hout van een beukeboom waaruit de balken gezaagd zijn ongeveer parallel aan de stralken van het hout. Kwartiers hout, heet dat. De vont zelf, een brede voet, een smalle taille en een breed uitlopend waterbekken, is vijfkantig. Dat getal vijf is in de christelijke cultuur het getal dat verwijst naar de eeuwigheid, de eeuwigheid waarin de mens opgenomen wordt die zich laat dopen met het vruchtbrengende water. Dit beeld maakt de specifieke funktie van het water zichtbaar als middel tot religieus ritueel. Maar zoals het hier staat, stevig en tegelijk ruw in elkaar gezet, van oud en ongeverfd hout, is het een zuiver beeld dat de ogen trekt. Een beeld dat boven zijn eigen ritueel uitstijgt. Kasteel Bouvigne, Bouvignelaan 5, Breda, tot 3 september.