Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
16 Kunstenaars uit Brabant
500 jaar Bouvigne
700 jaar beeldhouwkunst
A.r.t.-galerie
Alexander Schabracq
Alexej Von Jawlensky
Amerika
Andy Warhol
Anne Roorda
Arie de Groot
Auke de Vries
BOA
Bart van Hoek
Beelden in het Tongerlohuys
Birgitt van Bracht en Jan Vaes
Breda Fotografica
Carolein Smit
Cees van Gastel
Charles Clough
Charlotte van Pallandt
Crossing Over Changing Places
Cultureel Gekleurd
De Loods
De eigen tijd
Diana Rattray
Edwin Janssen
Edy de Wilde
Filia den Hollander
Frank Van den Broeck
Franse kunst
Franz Immoos
Galerie De Verbeelding
Galerie Kokon
Galerie Liesbeth Lips
George Steinmann
Ger Dekkers
Germinations
Gert Rietveld
Hans Klein Hofmeijer
Hans Mutsers
Helen Vergouwen
Jaap de Vries 2
Jack Poell
Jeff Wall
Joelle Tuerlinckx
Johan Claassen
John Baldessari
John van Gils
Jos Dirix
Karel Goudsblom
KunstRAI
MUHKA
Man Ray
Marijke Hooghwinkel
Martin van Vreden
Maud Verbruggen
Michael Ryan
NBKS
NBKS fotowerk
Nigel Kent
Orna Wertman
Paladino
Panamarenko
Park Middelheim
Paul Beckers
Peter Oosterbos
Philippe Cazal
Pjotr Mueller
Portretten uit de 17e eeuw
Quintijn van Eyk
Remko Schultheiss en Roel QoQo
Rene Magritte
Renee Rohr
Roman Cieslewicz
Roni Horn
Rotterdam in de jaren zestig
Simcha Roodenburg
Sjef Voets
St.-Joost
Teunn Nijkamp
Tom Molenaars
Tvadar Csontvary
Varia
Veronica Hustinx
Watt
Wereld op zolder
Willy Looyen
Wolfgang Laib
Wolfslaar
Zomer in Boymans







Het ritme van het schilderen Op het werk van de schilder Anne Roorda (Aalst, 1955) kun je beschouwingen loslaten over teken en schrift. Want die motieven zijn dominant aanwezig in zijn oudere schilderijen en al vlug neem je aan dat "het" daar dus over gaat. Inderdaad zie je Aziatische karakters die geschilderd zijn in een anders gekleurd vlak. Of strepen en lijnen die alleen maar teken zijn en hun betekenis aan de verf en aan het doek ontlenen waarin ze figureren. Tekens bij Anne Roorda verwijzen niet naar een afgesproken mededeling maar bestaan enkel als geschilderd gebaar en krijgen door de kleur, de dikte en lengte en vooral de plaats ten opzichte van het schilderdoek een abstracte betekenis. Het teken is zodoende een fysieke handeling met een ruimtelijke strekking. Teken of schrift, veel interessanter is het te kijken naar die dingen als uitingen van schilderkunst en niet over te gaan tot nepfilosofie. Dat bevrijdt waarschijnlijk het werk van Roorda van overbodige ballast. Zijn tekens zijn motieven zonder betekenis buiten het schilderij. In het schilderij doen ze al genoeg. Ze doorsnijden het schilderij, ze leggen accenten van ruimtelijkheid, ze stellen grenzen, of overschrijden die juist. Tekens bij Roorda zijn bewegingen en tegenbewegingen die eerst en vooral boeiende schilderijen opleveren van wisselende kwaliteit. In zijn grotere, recente schilderijen zijn die quasiİschrifttekens vervangen door willekeurige vormen. Ogenschijnlijk hebben zijn doeken geen voorstelling. Het geschilderde vlak wordt ingenomen door banen waarin de verf wordt opgebracht, afgewisseld met vormen die per doek verschillend zijn. Soms is het doek enkelvoudig, soms is het gelaagd. Het is belangrijk te zien dat Anne Roorda denkt en schildert vanuit zijn materiaal. De banen waarin hij een vlak schildert zijn ter breedte van een kwast of een paletmes. Dat geldt ook voor de vormen die daarin figureren. Hun verschijning wordt envenzeer bepaald door het schildersmateriaal, door de hand die beweegt en het oog dat ordent. Een schilder die een landschap wil schilderen, kijkt daarnaar in termen van kwast, kleur en compositie. Hij kent zijn middelen en weet de intensiteit die hij wil raken. Je kunt van het figuratieve landschap afzien en toch dezelfde artistieke ambitie hebben. Dan krijg je een non-figuratief doek gemaakt naar de wetten van kleur en compositie en bovenal geschilderd. Zoals schilderijen van Anne Roorda, bij voorbeeld. Galerie Tom Molenaars, Ginnekenweg 79, Breda, tot 20 november (open woensdag t/m zaterdag).