Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
16 Kunstenaars uit Brabant
500 jaar Bouvigne
700 jaar beeldhouwkunst
A.r.t.-galerie
Alexander Schabracq
Alexej Von Jawlensky
Amerika
Andy Warhol
Anne Roorda
Arie de Groot
Auke de Vries
BOA
Bart van Hoek
Beelden in het Tongerlohuys
Birgitt van Bracht en Jan Vaes
Breda Fotografica
Carolein Smit
Cees van Gastel
Charles Clough
Charlotte van Pallandt
Crossing Over Changing Places
Cultureel Gekleurd
De Loods
De eigen tijd
Diana Rattray
Edwin Janssen
Edy de Wilde
Filia den Hollander
Frank Van den Broeck
Franse kunst
Franz Immoos
Galerie De Verbeelding
Galerie Kokon
Galerie Liesbeth Lips
George Steinmann
Ger Dekkers
Germinations
Gert Rietveld
Hans Klein Hofmeijer
Hans Mutsers
Helen Vergouwen
Jaap de Vries 2
Jack Poell
Jeff Wall
Joelle Tuerlinckx
Johan Claassen
John Baldessari
John van Gils
Jos Dirix
Karel Goudsblom
KunstRAI
MUHKA
Man Ray
Marijke Hooghwinkel
Martin van Vreden
Maud Verbruggen
Michael Ryan
NBKS
NBKS fotowerk
Nigel Kent
Orna Wertman
Paladino
Panamarenko
Park Middelheim
Paul Beckers
Peter Oosterbos
Philippe Cazal
Pjotr Mueller
Portretten uit de 17e eeuw
Quintijn van Eyk
Remko Schultheiss en Roel QoQo
Rene Magritte
Renee Rohr
Roman Cieslewicz
Roni Horn
Rotterdam in de jaren zestig
Simcha Roodenburg
Sjef Voets
St.-Joost
Teunn Nijkamp
Tom Molenaars
Tvadar Csontvary
Varia
Veronica Hustinx
Watt
Wereld op zolder
Willy Looyen
Wolfgang Laib
Wolfslaar
Zomer in Boymans







Lokaal 01 in Antwerpen Het werk dat Gert Rietveld realiseert, is een daad van architectuur. Ook al bestaat het werk soms maar heel tijdelijk, sterker nog: ook al wordt het soms zelfs helemaal niet uitgevoerd, de essentie van zijn installaties is architectonisch van aard. In een bestaande ruimte, zoals nu, in de kleine Antwerpse vestiging van het kunstenaarscollectief Lokaal 01, schuift hij zijn bouwsels tussen de aanwezige vormen. Hij heeft hier twee cabines gebouwd vanb MDF, een harde soort namaakhout. Die cabines staan op dunne poten zodat ze zich in het luchtledige verheffen en tussen de balken en buizen van de presentatieruimte passen. De afstand tussen de cabines wordt overbrugd door een lange, smalle schacht waar een mens zich niet doorheen kan wurmen. Maar waar die wel doorheeen kan kijken en zodoende via oog en oor in verbinding kan treden met de andere kant. De gegeven ruimte verkleint hij door zijn bouwsels die net groot genoeg zijn om er in te zitten. De entree tot de cabine wordt mogelijk gemaakt door een keukentrapje, de verbinding tussen de platte vloer en de zwevende ruimte van Gert Rietveld. Eenmaal zittend in dat minuscule kamertje ervaar je een eenvoudige vergroting door de lange schacht waarin je kijkt en die een kleine blik geeft op de andere kant, die in werkelijkheid heel dichtbij maar in beleving veraf is. De truc gaat nog verder. Als je de cabine afsluit en het licht dus buiten de deur houdt, word je onzichtbaar voor de andere kant, terwijl jij het andere eind van de schacht wel ziet mits de deur daar natuurlijk wel open is gebleven. Het is het effect van de eenzijdige spiegel: wel zien, maar niet gezien worden. De bouwsels van Gert Rietveld hebben alle verwantschap met het klassieke labyrinth. De buitenwereld wordt afgegrensd, er wordt een kleine binnenwereld gemaakt waar alle overzicht uit verdreven is. Waar scheiding nog kleinere ruimtes maakt die op een of andere wijze met elkaar in verbinding staan. Rietveld schept de illusie van een weg naar nergens. Dat veel van zijn bedenksels niet uitgevoerd zijn, deert hem weinig. Het gaat hem om het idee ten aanzien van dat wat wij de ruimte noemen. Lokaal 01, Verbrande Entrepotstraat 9, Antwerpen (nabij de Schelde, in Zuid), tot 18 april