Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Adriaan Seelen
Alex Kiefmeijer
Anish Kapoor
Ben Hoezen
Birgitt van Bracht 2
Boymans-van Beuningen
Cady Noland
Carel Visser
Caro
Chassetheater
Cultureel Gekleurd
Dada
De Pont
De Ringeloor
De stadscollectie
Desert Tracks
Drie vrouwelijke schilders
Edy de Wilde
Elly Stegeman en Ludo Bekkers
Emile van der Kruk
Enk de Kramer
Eric Hirdes
Erik Prins
Eugeen van Mieghem
Giorgio Morandi
Grafiek in het Tongerlohuys
Hannema
Hans Landsaat
Hans Luiken
Het portret
Het verhalende
Huub Bruls
Ignatiusziekenhuis
Jaap de Vries
Jacques van Alphen
Jan Andriesse
Jeanne Munsterman
Jeroen Doorenweerd
Jiri Kolar
John van Gils
Jos Blersch
Kars Persoon
Klaar van der Lippe
Kopper en Van Ham
Kunst van Vlaanderen en Spanje
Laatmiddeleeuwse prenten
Lokaal 01 - 1
Lokaal 01 - 2
Luc Tuymans
MUHKA
Marijke Fitz Verploegh
Martje Verhoeven
Matthew Barney
Michel van Overbeeke
NBKS 1
NBKS 2
Naus en Kleinepier
Nederlandse tekeningen 2e helft 19e eeuw
Nieuwe beelden
Noordbrabants Museum
Paul Thek
Per Kirkeby
Piet Berghs
Piet Dieleman
Pyke Koch
Reinoud van Vught
Richard Price
Rob Mohlmann
Rob Moonens
Simon Benson
Stadscollectie Breda, deel I
Textiel
Thierry de Cordier
Tina Onna
Tom Wesselmann
Ton Slits
Tongerlohuys
Toon Kuypers
Torsten Haake-Brandt
Un cercle d'amis
Voorwaar
Wainer Vaccari
Walter Swennen
Wolfslaar
Wouter van Riessen







Jaap de Vries Ergens in een interview zegt de Bredase schilder Jaap de Vries dat wij tegenwoordig zonder God geboren zijn. Dat is in zijn geval een kwestie van het herschrijven van zijn eigen geschiedenis waarin dat Godsbeeld zo'n grote rol heeft gespeeld. Het is het afleggen van een juk dat te lang gekneld heeft. Hij komt uit een Calvinistisch nest waar het geloof in het Woord Gods traditioneel een zware lading heeft. Dat geloof heeft hij achter zich gelaten, dat is duidelijk. Maar wat ook duidelijk is dat is dat de ernst waarmee vroeger het letterlijke antwoord uit de bijbel werd verdedigd, nu zichtbaar wordt in de gedrevenheid waarmee hij de vraag stelt. Zijn schilderijen willen een vraag zijn naar de zin der dingen. Hij doet dat door de zinloosheid aan de orde te stellen en daarvoor een passende artistieke uitingsvorm te vinden. Zin of zinloosheid, twee kanten van dezelfde (ethische) medaille. Jaap de Vries stelt in zijn schilderwerk de vraag naar de zin achter de dingen die hij waarneemt. Hij wil waarheid, niet die vastgeroeste van een oud en overgeleverd geloof, maar die van de concrete dingen die zich aan de mens voordoen. Bij zijn gedreven poging het wezen der dingen te ontdekken, en bij hem is dat dan ook letterlijk: van bedekking ontdoen, kiest hij zich een terrein waarop wij in onze cultuur altijd nog te maken hebben met een zekere conventie. Hij onderzoekt het lichaam, dat wat ons het meest dichtbij is. Een instrument dat nog altijd wordt beperkt door opvattingen van schaamte en fatsoen. Niet de vraag: wat is er met het lichaam allemaal mogelijk? maar de vraag: mag dat eigenlijk wel?, bepaalt de dingen die wij doen. Op de tentoonstelling die hij heeft ingericht in Nova Zembla in Den Bosch toont hij recente werken die vooral (nog) betrekking hebben op het menselijk lichaam. Dat is een helder en belangrijk motief. Het lichaam dat zijn wij zelf. Dat klinkt eenvoudig, maar het is toch typisch dat het de generatie schilders is waartoe ook De Vries behoort, die dat lichaam zo tot onderwerp van onderzoek heeft gemaakt. Op de bijna afgelopen Biennale van Venetie was het dat thema dat de inzending van Nederland vorm en inhoud gaf. Jaap de Vries schildert op repen papier die hij tot een beeld monteert. Hij snijdt het lichaam als het ware open en legt de binnenkant bloot. Ons hele systeem. Achter de mooie voorgevel van ons opgepoetste uiterlijk zoekt hij onbekende gangen en nissen van ons innerlijk. Natuurlijk fysiek want daar gaan zijn schilderijen op het eerste oog over. Maar het lichaam is in zijn benadering tegelijk een voertuig van de ziel en dan betreed je het gebied van de zin en dus van de zinloosheid. De Vries ontleedt de leegte, hij versnijdt het lichaam (en letterlijk ook het papier) en roept een verontrusting op. Want wat je ziet, dat ben je zelf. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door de grote werken zo laag te hangen dat ze het spiegelbeeld zijn van het lichaam dat ervoor staat. Nova Zembla, Lederstraat 9, Den Bosch; tot 29 oktober