Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Adriaan Seelen
Alex Kiefmeijer
Anish Kapoor
Ben Hoezen
Birgitt van Bracht 2
Boymans-van Beuningen
Cady Noland
Carel Visser
Caro
Chassetheater
Cultureel Gekleurd
Dada
De Pont
De Ringeloor
De stadscollectie
Desert Tracks
Drie vrouwelijke schilders
Edy de Wilde
Elly Stegeman en Ludo Bekkers
Emile van der Kruk
Enk de Kramer
Eric Hirdes
Erik Prins
Eugeen van Mieghem
Giorgio Morandi
Grafiek in het Tongerlohuys
Hannema
Hans Landsaat
Hans Luiken
Het portret
Het verhalende
Huub Bruls
Ignatiusziekenhuis
Jaap de Vries
Jacques van Alphen
Jan Andriesse
Jeanne Munsterman
Jeroen Doorenweerd
Jiri Kolar
John van Gils
Jos Blersch
Kars Persoon
Klaar van der Lippe
Kopper en Van Ham
Kunst van Vlaanderen en Spanje
Laatmiddeleeuwse prenten
Lokaal 01 - 1
Lokaal 01 - 2
Luc Tuymans
MUHKA
Marijke Fitz Verploegh
Martje Verhoeven
Matthew Barney
Michel van Overbeeke
NBKS 1
NBKS 2
Naus en Kleinepier
Nederlandse tekeningen 2e helft 19e eeuw
Nieuwe beelden
Noordbrabants Museum
Paul Thek
Per Kirkeby
Piet Berghs
Piet Dieleman
Pyke Koch
Reinoud van Vught
Richard Price
Rob Mohlmann
Rob Moonens
Simon Benson
Stadscollectie Breda, deel I
Textiel
Thierry de Cordier
Tina Onna
Tom Wesselmann
Ton Slits
Tongerlohuys
Toon Kuypers
Torsten Haake-Brandt
Un cercle d'amis
Voorwaar
Wainer Vaccari
Walter Swennen
Wolfslaar
Wouter van Riessen







De Verzameling Het woord verzameling verliest als het over beeldende kunst gaat een belangrijke betekenis. Een verzamelaar, bij voorbeeld van postzegels, wordt gedreven door een onstilbaar verlangen naar volledigheid. En hij kan die begeerte ook gerust koesteren, ook zal die hem veel geld kosten. Het is mogelijk om alle zegels van een gekozen thema, gebied of tijd bij elkaar te krijgen. In die zin kan een verzameling compleet zijn. En dat is in de beeldende kunst godsonmogelijk. Hoe groot de begeerte ook is, hoe rusteloos het verlangen, het is eigenlijk ondenkbaar aan te nemen dat iemand alle kunstwerken zelfs binnen de beperking van een gebied, een onderwerp of een periode, zou kunnen hebben. Volledigheid is voor een kunstverzamelaar eenvoudigweg niet van deze wereld. Hoogmoed dus van het Museum van Hedendaagse Kunst in Antwerpen om de presentatie van de collectie De Verzameling te noemen. Maar een verzameling beeldende kunst kan wel iets anders wat haar bijzonder maakt. Kunstwerken van volstrekt verschillende herkomst kunnen een nieuwe betekenis verwerven als ze in een bepaald verband samen gebracht worden. Als de verzamelaar maar oog heeft voor kwaliteit en geleid wordt door verbeelding. Zo kunnen nieuwe verbanden ontstaan. Het individuele beeld of schilderij kan in een volstrekt andere samenhang een lading krijgen die het als solitair werk nooit had kunnen prijs geven. Dat confronteren van kunstwerken met het oog op het veroveren van andere, niet eerder ervaren betekeissen is iets waar Rudy Fuchs als tentoonstellingsmaker voortdurend opuit is. De reeks Coupletten die hij realiseerde in zijn Stedelijk Museum is daar een recente vrucht van. Hij breekt daarbij liefst door vastliggende kunsthistorische verbanden als hij kans ziet onbekende kwaliteiten bloot te leggen. In principe is voor hem alles met alles te vergelijken in de museumzaal. Hij aarzelt niet opde stoel van de kunstenaar te gaan zitten en zich de kunst toe te eigenen. Temidden van al die doorgedreven, particuliere shows van de Jan Hoeten en Rudy Fuchsen doet zo'n volkomen zakelijke en neutrale presentatie van de verzameling zoals nu in het MUHKA in Antwerpen weldadig aan. Geen statements, geen theorieen en vooral geen persoonsverheerlijking. Hier staan en hangen, heel nuchter en neutraal, losse werken die het Museum van Hedendaagse Kunst sinds de oprichting in 1986 heeft aangekocht. Vandaar de titel De Verzameling. Er is aangekocht van Europese kunstenaars met een onuitgesproken voorkeur voor formele en dus rationele kunst. Het museum maakt maximaal gebruik van de ruimte om kunst tentoon te stellen, in zalen van wisselend formaat en vooral wisselende belichting. Wat onveranderlijk is, is het volkomen witte en wat anonieme karakter van de ruimtes, een witheid die zelfs wat gedateerd aandoet. De werken hangen en staan helemaal los van elkaar, eilanden in de witte wereld. Alsof de inrichters geen enkele ingreep hebben willen plegen die op interpretatie zou kunnen lijken. De kunst heeft ongehinderd de kans om te spreken. Wat hier bijeen gebracht is, is een belangrijke selectie uit de ontwikkelingen in de kunst van de laatste twintig jaar. Zoals gezegd niet volledig, maar wel van betekenis. Het levert iets interessants op om deze tentoonstelling te lezen als een verzameling uitspraken over wat kunst is. Een thema waarvan de moderne kunst zich nog altijd graag bedient. De leegte in het beeld van Didier Vermeiren, de raadselachtige mensbeelden van Henk Visch die in elke omgeving verontrusten, de installatiekunst van Raynaud. Van de Vlaming Raoul de Keyser hangen er twee schilderijen die sober en zonder afleiding het proces van het schilderen zichtbaar maken. De Keyser schildert karig en schraal, net genoeg om iets een schilderij te laten zijn dat ergens over gaat. Een olieverfschilderij op papier, klein van formaat, minimaal ingelijst. Dunne, witte, vertikale lijnen stromen door het beeldvlak en komen tevoorschijn van onder een zwarte verflaag of zijn ze juist weggeschilderd ? Het oude probleem: wat zie ik en hoe interpreteer ik dat ? Van boven naar beneden tegen de linkerkant aan loopt een penseeldikke streep die bijna onderaan horizontaal zijn weg voortzet naar de rechterkant. Zonder die twee lijnen zou het beeldvlak geen vlak zijn. Het beeldvlak krijgt pas betekenis onder een voelbare spanning die dwingt tot compositie. Dat is een fundamenteel uitgangspunt dat De Keyser al een schildersleven lang in beeld brengt. De Belgische beeldhouwer en tekenaar Ludwig Vandevelde zoekt in zijn werk een schoonheidservaring die in de moderne kunst lang geen plaats meer had. Esthetica is voor hem een denkcategorie. Ze levert hem kennis en inzicht in de mens en zijn wereld. Vandevelde vormt uit hout voeten, een hand, een been en benadrukt daarvan met name de kwetsbaarheid. Langs de weg van het heel gewone stelt hij zich de vraag naar de schoonheid. De melancholie waarin hij de schoonheid vindt is zijn wereldbeeld, dat hij in het MUHKA letterlijk toont. Tegen een muur staat een reusachtige platte, houten schijf die reikt tot aan het plafond. De rand is op ouderwetse manier beschilderd en voorzien van woorden die denken en melancholie samen brengen in dat ene wereldbeeld. In zijn niet aflatend zoeken van de schoonheid heeft Vandevelde de wereld teruggebracht tot de platte schijf van Ptolemeus en daarmee zijn kunstenaarschap in relatie gebracht met het Griekse denken. Van de Brit Richard Deacon staat centraal een aluminiumbeeld dat puur constructie is. Platen aluminium zijn gesneden en geknipt en tot vorm gemonteerd met honderden parkerschroeven. De constructie is een doorgaande beweging in de ruimte waarbij het beeld het oog alle kanten op voert. Daartegenover staat een steenklomp van Anish Kapoor die vanuit de verte aan een kant een zwarte plek toont. Dichterbij wordt het vlak een opening en wat zwart leek nachtblauw pigment waarmee hij de binnenkant van de opening bestrooid heeft. Dit is de kunst van de optische illusie die de waarneming ter sprake brengt door een wereld op te roepen waarin het oog zich verliest. Het Museum van Hedendaagse Kunst, Leuvenstraaat, Antwerpen; alleen op maandag gesloten