Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Adriaan Seelen
Alex Kiefmeijer
Anish Kapoor
Ben Hoezen
Birgitt van Bracht 2
Boymans-van Beuningen
Cady Noland
Carel Visser
Caro
Chassetheater
Cultureel Gekleurd
Dada
De Pont
De Ringeloor
De stadscollectie
Desert Tracks
Drie vrouwelijke schilders
Edy de Wilde
Elly Stegeman en Ludo Bekkers
Emile van der Kruk
Enk de Kramer
Eric Hirdes
Erik Prins
Eugeen van Mieghem
Giorgio Morandi
Grafiek in het Tongerlohuys
Hannema
Hans Landsaat
Hans Luiken
Het portret
Het verhalende
Huub Bruls
Ignatiusziekenhuis
Jaap de Vries
Jacques van Alphen
Jan Andriesse
Jeanne Munsterman
Jeroen Doorenweerd
Jiri Kolar
John van Gils
Jos Blersch
Kars Persoon
Klaar van der Lippe
Kopper en Van Ham
Kunst van Vlaanderen en Spanje
Laatmiddeleeuwse prenten
Lokaal 01 - 1
Lokaal 01 - 2
Luc Tuymans
MUHKA
Marijke Fitz Verploegh
Martje Verhoeven
Matthew Barney
Michel van Overbeeke
NBKS 1
NBKS 2
Naus en Kleinepier
Nederlandse tekeningen 2e helft 19e eeuw
Nieuwe beelden
Noordbrabants Museum
Paul Thek
Per Kirkeby
Piet Berghs
Piet Dieleman
Pyke Koch
Reinoud van Vught
Richard Price
Rob Mohlmann
Rob Moonens
Simon Benson
Stadscollectie Breda, deel I
Textiel
Thierry de Cordier
Tina Onna
Tom Wesselmann
Ton Slits
Tongerlohuys
Toon Kuypers
Torsten Haake-Brandt
Un cercle d'amis
Voorwaar
Wainer Vaccari
Walter Swennen
Wolfslaar
Wouter van Riessen







Beelden inbrons en steen Als je uit het dal van de Maas stamt, dan ben je opgegroeid met steen en water. Voor de Limburgse beeldhouwer een geschenk dat hem zo maar gratis bij zijn geboorte ten deel valt. Piet Berghs uit Zuid-Limburg heeft besef gehad van die natuurlijke rijkdom en is beeldhouwer geworden. Opgeleid aan de stadsacademie in Maastricht, hield hij zich in den beginne voornamelijk bezig met het kneden in was en het gieten in brons. Later veroverde hij wat zich in de hem omringende natuur van zijn geboorte al duizenden jaren ophield: de harde steen die hem uitdaagde zijn fossiele geheimen bloot te kappen. Dat is de beeldhouwer die het beeld bevrijdt uit de keiharde materie die in ouderdom en weerspannigheid de mens zoveel duizenden malen overtreft. Het is niet de lichtste taak die een beeldhouwer zich stelt. De beelden van Piet Berghs laten allemaal hun eigen afkomst zien als ook de doopceel van de maker. Al zijn beelden zijn van harde steen uit Namen, van marmer uit Carrara en van brons zoals dat door hemzelf gegoten is. Het brons is zijn oudste aankleving, het steen de jongste. Zijn imposantste beeld van de presentatie in galerie De Verbeelding is een grijze zuil van ongeveer 2 meter hoog die uit een stuk lijkt te zijn gehakt. Dat is schijn, een optische misleiding die bewerkstelligd wordt door de lijnen van het beeld door te laten lopen, daar waar ze in de stenen werkelijkheid onderbroken worden. De zuil begint van de grond af aan als een massieve klomp die door splijting in twee rankere zuilen overgaat. De spleet wordt langzaam breder en dus opener waardoor het licht de steen vervangt en dus deel uitmaakt van het beeld. Door de ene zijde van de spleet meer te laten krommen dan de andere ontstaat ook enige onbalans die het beeld lichtjes naar een kant laat hellen. Zo brengt Piet Berghs in zijn grote zuil een beweging op gang in weerwil van de massieve en statische materie waar het beeld aan onttrokken wordt. Maar het grootste contrast ontstaat in het bovenste deel van wat een totem lijkt. De twee armen waarin de steenklomp uiteen is gegaan stuiten op een stuk wit Carraramarmer dat als een doek strak rond de grijze armen is getrokken. Daarna lijken de armen gewoon verder te gaan om spoedig in hun beweging weer samen te komen. Het stuk marmer is daar geplaatst waar de opening tussen de armen het grootst is en zo is het alsof een mogelijk verdere scheuring van de steen en dus het uiteenvallen van het beeld door het strak gebonden doek van marmer voorkomen wordt. Een geval van beeldhouwkunstige tromp-l'oeuil. Piet Berghs behandelt trouwens opvallend veel steen alsof het soepele, textiele stof is. Hij hakt groeven in de steen en polijst vervolgens het hele oppervlak tot een mooie, zwartglanzende huid. De groeven zijn plooien geworden en de steen een licht en luchtig omhulsel dat de steen angstvallig verborgen houdt. In Nature Morte is de steen helemaal geworden tot een pak dat strak gewikkeld is in doek en vervolgens op vier hoge, bronzen poten is gezet. Zo speelt Piet Berghs met het ongenadig harde stolsel van duizenden jaren her. Galerie De Verbeelding, Klokkenstraat 12, Baarle-Nassau; tot 2 oktober. Open donderdag t/m zondag van 1 tot 5 uur.