Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Antonietta Peeters
Arie Berkulin
Artis
BOA 1
BOA 2
Beelden in Zoersel
Bernd Lohaus
Buitenmaatse grafiek op de grens
Co van Assema
Colin Lowe
De Verbeelding
De geur van hout
De muze als motor
Dick Fluitsma
Eddy Posthuma de Boer
Eelco Brand
Een ander mensbeeld
Emily Boekhout
Esko Mannikko
Felicien Rops
Franka Beijers en Marc Koreman
Geert van de Camp
Gerrit Sol
Gilbert and George
Grafiek
Guido Geelen
Guillaume Bijl
Hans Greep
Hendrik Nicolaas Werkman
Henk Visch
Het gegeven beeld
Jack Poell
Jacomijn den Engelsen
Jan Dibbets
John Koermeling
Jos Boetzkes
Kunst in Rijen
Lidwien Kraakman
Marc Nagtzaam en Eelco Veenman
Marie-Therese Colen
Martha van Meurs
Mattie Schilders
Miek en Harry Vlamings
Nicolas Dings
Noor de Rooy en Piet Vloemans
Opvattingen van schilderkunst
Otto Egberts
PJ Roggeband
Panamarenko
Paul Haentjes
Paul van der Eerden
Petra Boshart
Rosan Bosch
Ru van Rossem
Ruimte in de kunst
Sal Meijer
Sarah Lucas
Shelter
Simon Woudwijk
Soil and ceil
Surrealisme
Theo Kuijpers
Ton Slits
Tony Cragg
VBBKZN
Wat betreft Japan
Willem Adams
Willem de Kooning
Wouter van Riessen
Zomerbeelden
Zomeropstelling







Hans Greep In galerie Segeren in Breda presenteert Hans Greep een flinke hoeveelheid werk. Schilderijen met olieverf op doek en werk op papier. Naar de voorstelling zou je daar drie motieven in kunnen onderscheiden: landschappen, portretten en fantasieschilderingen waarin nog het duidelijkst de vorm van een slakkenhuis te herkennen is. Maar waar het dan verder precies over gaat, is niet erg duidelijk. Hoeveel bereidwilligheid om aandachtig te kijken men ook aan de dag wil leggen, hier valt niet meer aan te zien dan dat het werk onvoldoende van kwaliteit is. Het is uitgesproken zwak van vorm en op het vlak van de techniek gebruikt Greep trucs om onvoldoende beheersing van het metier te verdoezelen. Dit soort werk zou je eendimensionaal kunnen noemen: werk dat niet verder komt dan het gebruik van het schildersmateriaal. Het is een toepassing van verf op doek en papier zonder dat die inspanning een substantiele vorm oplevert die het vermoeden van betekenis in zich draagt. Aan de uiteindelijke bedoeling van kunst: iets meer te betekenen dan wat de concrete vorm biedt, komt het werk van Hans Greep helemaal niet toe. De aandacht van de kijker blijft steken in de irritatie over technisch onvoldoende werk. In zijn landschappen gebruikt hij veel verf in alle mogelijk kleuren gemengd. En bij de verf blijft het. Alles wat een landschap kan opleveren aan zindering, atmosfeer, licht, ruimte en wat je er allemaal nog meer bij kunt bedenken, is hier afwezig. Of liever: is weggestopt onder een verfoppervlak dat mogelijke kwaliteit mooi verborgen houdt. Het enige wat zo'n landschap toont, is beweging. Maar een beweging die onduidelijk is in richting en bedoeling sorteert geen effect. Het tekort aan meesterschap wreekt zich het meest in de portretten. Greep slaagt er niet in zelfs maar te suggereren dat een gezicht bestaat uit tal van rondingen, openingen, vormen die allemaal een eigen plaats innemen. Een gezicht is bij hem een volstrekt plat plaatje waarin alles volkomen stil is gevallen. Over het gelaat als spiegel van de ziel niet gesproken. Dat is de derde dimensie die echte kunst onderscheidt van academisch correct werk. Galerie Segeren, Raadhuisstraat 8-10 (bij de Ginnekenmarkt), Breda. Tot 27 oktober. Alleen op maandag gesloten.