Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Antonietta Peeters
Arie Berkulin
Artis
BOA 1
BOA 2
Beelden in Zoersel
Bernd Lohaus
Buitenmaatse grafiek op de grens
Co van Assema
Colin Lowe
De Verbeelding
De geur van hout
De muze als motor
Dick Fluitsma
Eddy Posthuma de Boer
Eelco Brand
Een ander mensbeeld
Emily Boekhout
Esko Mannikko
Felicien Rops
Franka Beijers en Marc Koreman
Geert van de Camp
Gerrit Sol
Gilbert and George
Grafiek
Guido Geelen
Guillaume Bijl
Hans Greep
Hendrik Nicolaas Werkman
Henk Visch
Het gegeven beeld
Jack Poell
Jacomijn den Engelsen
Jan Dibbets
John Koermeling
Jos Boetzkes
Kunst in Rijen
Lidwien Kraakman
Marc Nagtzaam en Eelco Veenman
Marie-Therese Colen
Martha van Meurs
Mattie Schilders
Miek en Harry Vlamings
Nicolas Dings
Noor de Rooy en Piet Vloemans
Opvattingen van schilderkunst
Otto Egberts
PJ Roggeband
Panamarenko
Paul Haentjes
Paul van der Eerden
Petra Boshart
Rosan Bosch
Ru van Rossem
Ruimte in de kunst
Sal Meijer
Sarah Lucas
Shelter
Simon Woudwijk
Soil and ceil
Surrealisme
Theo Kuijpers
Ton Slits
Tony Cragg
VBBKZN
Wat betreft Japan
Willem Adams
Willem de Kooning
Wouter van Riessen
Zomerbeelden
Zomeropstelling







Ruimte in de kunst De keuze voor een thema in een tentoonstelling heeft in ieder geval een merkwaardig effect. Het thema, opgelegd idee, neemt onmiddellijk plaats in je geest en bepaalt je kijken. Nog voordat je iets echt hebt kunnen zien is de vrijheid van kijken al ingevuld. En dus is de onbevangenheid verdwenen. Het thema wordt je bril en iets anders zie je niet. Dat is een proces dat onherroepelijk en onvermijdbaar is. Galerie Molenaars in Breda presenteert op het ogenblik schilderkunst die ruimtelijk moet worden opgevat. Space Oddity is die presentatie genoemd. Vrij vertaald: ruimtelijke merkwaardigheid. Wat merkwaardig is, dat is eigenlijk alleen het werk van de Nijmegenaar Hans van den Boogaard en de Bredase Nikki le Nobel. Die tonen tekeningen, respectievelijk schilderijen waarin met de ruimte iets aan de hand is, waar de ruimte in het platte vlak als probleem ook aan de orde wordt gesteld. Theoretisch wordt dat misschien niet zo scherp en diepgaand behandeld, maar vanuit die vooropgezette thematische bedoeling kun je naar dat werk inderdaad kijken. Bij Nikki le Nobel gebeurt dat ook met enige lichtvoetigheid. Wat ze laat zien in twee schilderijen is het samenvallen van beelden die je afzonderlijk ziet wanneer je uit een raam kijkt. Stel je je oog in op het venster zelf dan zie de achterliggende ruimte weerspiegeld, concentreer je je op het doorzicht dan zie je de wereld aan de andere kant van het raam. Die twee verschillende beelden heeft ze over elkaar heen geschilderd in een schilderij dat opvallend transparant is gebleven. Het duurt overigens even voor je die complexe voorstelling als een verdubbeling kunt zien. Op het moment dat je het ene beeld van het andere kunt losscheuren, ontstaat er meteen ruimte in het doek. Dat wil zeggen de illusie van diepte. Het schilderij blijft natuurlijk zo plat als het is. Die illusie ontneemt Van den Boogaard aan zijn tekeningen. Met een veelheid aan techniek heeft hij het beeld helemaal volgetekend vanuit een duidelijke opzet: het ontkrachten van perspectief. Hij tekent een stedelijk landschap of een rivierlandschap en laat daarin na de dingen die verderop bedoeld zijn te verkleinen. Dat levert het gevoel op dat "het" niet klopt. De ruimte blijft bij hem gewoon plat, geen illusie van het tegendeel. Een oude truc om de kijker op het verkeerde been te zetten. Verder is er werk te zien van Paul van Zoelen, John van Gils, Peter Bastiaansen, Diana van Hal en Susan Schildkamp. Galerie Molenaars, Ginnekenweg 79, Breda. De tentoonstelling Space Oddity duurt tot 1 maart. Open woensdag t/m vrijdag van 1 tot half 6.