Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Antonietta Peeters
Arie Berkulin
Artis
BOA 1
BOA 2
Beelden in Zoersel
Bernd Lohaus
Buitenmaatse grafiek op de grens
Co van Assema
Colin Lowe
De Verbeelding
De geur van hout
De muze als motor
Dick Fluitsma
Eddy Posthuma de Boer
Eelco Brand
Een ander mensbeeld
Emily Boekhout
Esko Mannikko
Felicien Rops
Franka Beijers en Marc Koreman
Geert van de Camp
Gerrit Sol
Gilbert and George
Grafiek
Guido Geelen
Guillaume Bijl
Hans Greep
Hendrik Nicolaas Werkman
Henk Visch
Het gegeven beeld
Jack Poell
Jacomijn den Engelsen
Jan Dibbets
John Koermeling
Jos Boetzkes
Kunst in Rijen
Lidwien Kraakman
Marc Nagtzaam en Eelco Veenman
Marie-Therese Colen
Martha van Meurs
Mattie Schilders
Miek en Harry Vlamings
Nicolas Dings
Noor de Rooy en Piet Vloemans
Opvattingen van schilderkunst
Otto Egberts
PJ Roggeband
Panamarenko
Paul Haentjes
Paul van der Eerden
Petra Boshart
Rosan Bosch
Ru van Rossem
Ruimte in de kunst
Sal Meijer
Sarah Lucas
Shelter
Simon Woudwijk
Soil and ceil
Surrealisme
Theo Kuijpers
Ton Slits
Tony Cragg
VBBKZN
Wat betreft Japan
Willem Adams
Willem de Kooning
Wouter van Riessen
Zomerbeelden
Zomeropstelling







Willem Adams De schildersnatuur van Willem Adams blijft onveranderd in beweging. En met een altijd dezelfde hevigheid. In al die jaren dat hij schildert (en tekent) is een schilderij van hem een hartgrondige mededeling, zo'n nors bericht van iemand die niet gewend is veel te spreken en die dan opeens zijn mond open doet, zonder omwegen en dus niet mis te verstaan. Een schilderij van Willem Adams staat als een huis, stevig opgebouwd in volle kleuren en lijvige, abstracte vormen. En gaat altijd over iets. Geen fijnbesnaard intellectueel discours, geen narcistisch geneuzel van iemand die zich kunstenaar voelt, geen theoretische oprisping van iemand die voor de zoveelste keer de kunst aan de orde wil stellen. Het enige wat Adams blijft doen is schilderen, gewoonweg omdat hij dat kan en omdat hij altijd iets te verbeelden heeft. Bij galerie Resy Muijsers in Tilburg, zijn vaste stal, toont Willem Adams recent werk. Die toevoeging recent is eigenlijk overbodig. Geen enkel doek van hem blijkt gedateerd te zijn in al die tijd, sinds zijn debuut in 1967, dat hij exposeert. En waarom zou hij eigenlijk ook. Zijn hele oeuvre is een voortgaande poging om met grote nadruk en te schilderen en te tekenen. De verf is sterk van kleur, dik van substantie en door de bezeten schildershand gedwongen in een vorm die staat. Wat de voorstelling vervolgens altijd domineert is het motief van de landschappelijkheid. Verf en vorm, of potlood en lijn, zijn altijd in beweging naar een diepte, een hoogte, een centrum. Zonder te beweren dat hij altijd landschappen schildert, zou je kunnen zeggen dat elk werk een gevoel van landschappelijkheid geeft. De verbeelding van landschappelijke kwaliteiten. Ook al schildert hij een lepelaar of een schild van het Asmat-volk op Nieuw-Guinea. De verf lijkt hoe dan ook altijd in dienst te staan van een tot op het bot doorleefd landschappelijk gevoel. In die zin hangt rond een doek of een tekening van Adams een zelfde soort bezetenheid als rond de door schilderswoede doortrokken doeken van Van Gogh. Niet voor niks de eerste en grote inspiratie van de Brabantse boerenzoon. In galerie Muijsers toont Adams olieverfschilderijen die een Asmatschild als motief hebben en enkele "lepelaar"-doeken. Daarnaast sepiatekeningen en foto's. Galerie Resy Muijsers, Nieuwlandstraat 22, Tilburg; open woensdag t/m zaterdag. Tot 18 februari.