Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
't Tongerlohuys
Ad van Haandel
Anthony Caro
Arja Hop
Carel Blotkamp
Carel Visser
Carola Popma en Hans Klein Hofmeijer
De Tuin der Verbeelding
De tekening als omweg naar het beeld
Documenta 10
Dominique Ampe
Echtpaar Mols
Eigentijdse kunst uit China
Eigentijdse kunst uit Israel
Eigentijdse kunst uit Uganda
Figuratieve kunst
Galerie Esprit
Georges Vantongerloo
Giuseppe Penone
God in de Nederlandse beeldende kunst
Grafiek aan weerszijden van de grens
Hans Broek
Hans Broek 2
Henk van den Berg
Henri Jacobs
Het vernuft
Hubert Damisch
Jan Fabre
Jan Vanriet
Jan Vosters
Jean-Marc Spaans
John Koermeling
Klaas Gubbels
Korrie Besems
Kunst in 't Kijkhuis
Lebuin d'Haese en Paul Beckers
Loek Grootjans
Lokaal 01
Lokaal 01 - 2
MUHKA
Marcel Maeyer
Marion Lambert
Mark Outjers
Michael Kirkham
NBKS 1
NBKS 2
NBKS 3
NBKS 4
NBKS 5
Norbert Prangenberg en Herbert Hamak
Ossip
Piet Berghs
Rob Scholte
Ronald Zuurmond
Sal Meijer
Sint Joost
Sol Sneltvedt
Tijdloze geheimzinnigheid
Trudy Peeters en Rolf ter Veer
Vincent Mentzel
Vrouwelijke schoonheid
Wide White Space
William Speakman
Wim Delvoye
Yarre Stooker







De wereld van achter een venster: het realisme van Hans Broek De realistische manier van schilderen van Hans Broek kenden we al. Hij is nog betrekkelijk jong (Veenendaal, 1965) maar staat sterk in de belangstelling sinds hij in 1992 de Koninklijke Subsidie voor de schilderkunst kreeg. Zijn werk wordt net als dat van in opvatting verwante jonge schilders als Robert Zandvliet en Gijs Frieling door musea aangekocht en tentoongesteld. Het werk is dus bekend, ook dicht bij huis. Het was in Breda in 1994 te zien in het kader van Germinations, een internationale selectie van opmerkelijke talenten, en een drietal doeken hebben het afgelopen jaar permanent in De Pont in Tilburg gehangen. Hij toont daar nu zijn schilderijen en bijbehorende tekeningen die hij in Los Angeles gemaakt heeft onder de titel The open road. Het werk is een verdere aanscherping van zijn realisme met heel bijzondere accenten. De landschappen die hij nu schildert, zijn ontdaan van alles wat een schilderij tot een persoonlijke getuigenis kan maken, tot een eigen boodschap die via het schilderij aan de kijker wordt meegedeeld. Hij brengt zijn verstedelijkte landschappen terug tot een heldere vorm, met enorme precisie geschilderd wat maakt dat de details tot op grote afstand onderscheidbaar blijven. Het is alsof hij zich in het schilderen heeft ontdaan van het weten en het denken en zich louter heeft beperkt tot het enkele zien. De schilder als afstandelijke observator van wat het oog aan vorm vangt. Kunsthistorisch gedacht raakt die zo eigentijdse, figuratieve benadering van de schilderkunst aan de renaissancistische visie. Je komt al op dat spoor via Hans Broek zelf die een van zijn tekeningen noemt naar Hercules Seghers, een 16e-eeuws tekenaar van landschappen naar de opvatting van de nieuwe tijd, de renaissance dus. Hij zag de wereld niet meer als een afschaduwing van het goddelijke en de kunstenaar niet als iemand die in de afbeelding daarvan een les moet lezen. Het landschap was een samenstel van eigen vormen met eigen natuurlijke wetmatigheden waarnaar je met een bevrijd oog moest kijken. Zo kijkt ook Hans Broek. Hij schildert landschappen in CaliforniŽ in de geest van de stad, beter gezegd vanuit de periferie van de stad, daar waar de stadsvillaís staan die het landschap er zomaar bij krijgen. Zijn schilderingen daarvan geven niet alleen een venster op deze koele wereld, ze zien eruit alsof ze letterlijk vanachter het venster geschilderd zijn. De wereld wordt door een raam gezien: alles lijkt precies op dat wat het voor moet stellen, een heuvel, een villa, een boom. Wat ontbreekt is de kou of de warmte, de regen of de zuigende droogte, de tinteling van de lucht, de geur van het seizoen, laat staan de persoonlijke lading die het individu aan een beeld kan geven. Een landschap van Hans Broek zie je heel precies alsof je dichtbij staat en tegelijk blijf je op de grootst denkbare afstand. Je ziet het land vanachter een venster in een airconditioned kamer. Elk gevoel van zintuigelijke sensatie, anders dan via het oog, ontbreekt. Je hebt het gevoel dat je zelf in zoín suburban villa bent en een gekocht maar niet beleefd landschap er voor niks bij krijgt. Al de nieuwe doeken van Hans Broek hebben dat villa-gevoel. Niks van de laaiende stilte van Van Gogh, niks van de kou tot op het bot van Hendrik Avercamp. De wereld is hier doodstil, het weer is stop gezet, de wind tot rust gebracht, de natuur zwijgt. En de grootste afwezige in deze omgeving is de mens. Hij is er niet, maar kijkt wel. Het landschap is in het oog en in de hand van Hans Broek geworden tot een autonome, schitterende vorm, een schilderij van het zuiverste water. De Pont, Wilhelminapark 1, Tilburg. De recente schilderijen van Hans Broek zijn dagelijks te zien tot 12 mei; op maandag gesloten.