Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
't Tongerlohuys
Ad van Haandel
Anthony Caro
Arja Hop
Carel Blotkamp
Carel Visser
Carola Popma en Hans Klein Hofmeijer
De Tuin der Verbeelding
De tekening als omweg naar het beeld
Documenta 10
Dominique Ampe
Echtpaar Mols
Eigentijdse kunst uit China
Eigentijdse kunst uit Israel
Eigentijdse kunst uit Uganda
Figuratieve kunst
Galerie Esprit
Georges Vantongerloo
Giuseppe Penone
God in de Nederlandse beeldende kunst
Grafiek aan weerszijden van de grens
Hans Broek
Hans Broek 2
Henk van den Berg
Henri Jacobs
Het vernuft
Hubert Damisch
Jan Fabre
Jan Vanriet
Jan Vosters
Jean-Marc Spaans
John Koermeling
Klaas Gubbels
Korrie Besems
Kunst in 't Kijkhuis
Lebuin d'Haese en Paul Beckers
Loek Grootjans
Lokaal 01
Lokaal 01 - 2
MUHKA
Marcel Maeyer
Marion Lambert
Mark Outjers
Michael Kirkham
NBKS 1
NBKS 2
NBKS 3
NBKS 4
NBKS 5
Norbert Prangenberg en Herbert Hamak
Ossip
Piet Berghs
Rob Scholte
Ronald Zuurmond
Sal Meijer
Sint Joost
Sol Sneltvedt
Tijdloze geheimzinnigheid
Trudy Peeters en Rolf ter Veer
Vincent Mentzel
Vrouwelijke schoonheid
Wide White Space
William Speakman
Wim Delvoye
Yarre Stooker







Het vernuft De kleine presentatie bij de NBKS is getiteld ruimte en in zekere zin gaat elke vorm van beeldende kunst daar ook over. Niks opzienbarends dus. Wat de daadwerkelijke ingrepen in de ruimte van Jan Merx, de drie beelden van Jan Goossen en een reeks kleine schilderijen van Theresa Ferket bij onderscheiding wel opmerkelijk maakt, is het vernuft dat ze uitstralen. Vernuftig, dat zeg je niet als de dingen ingewikkeld of emotioneel of raadselachtig of zoiets zijn, en dat zijn de dingen dan ook niet die je hier ziet. De drie vreemde eenden bij elkaar tonen afgewogen, koel, eenvoudig. Met heldere, op het oog eenvoudige middelen een ingreep tot stand brengen die de ruimte naar zich toe trekt, dat is in hoge mate doeltreffend. En dat noemen wij vernuftig. Jan Merx maakt van de steriele, witte ruimte van de NBKS een frame door tussen de bestaande rijen pijlers balken te leggen. Doordat de balken dezelfde omvang hebben als de pijlers ontstaat de indruk dat het raamwerk een onlosmakelijk deel is van de architectuur. Het frame werkt als de lijst om een schilderij: de zaal wordt zo zelf het kunstwerk dat het wil tonen. Achterin herhaalt hij die ingreep, met een klein verschil: de balken liggen nu niet op de grond maar verheffen zich een weinig van de vloer zodat ze lijnen worden in de ruimte. Aan de muren teksten. Voorin, als vierkant geordend de woorden 'frame, reality, picture, reality' en achterin 'ornament'. Hij voegt niet alleen toe aan de architectuur, hij haalt ook stukken weg uit de houten achterwand. Veel effect sorteert dat niet.. De beelden van Jan Goossen zijn het resultaat van zeer doordachte constructie, hoe open en doorzichtig ze ook zijn. Het zijn beelden in hout, twee kleine uit 1996 in geel, dat uit 1994 in rood. Dat laatste beeld, een vlechtwerk van kooien, heet 'La casa de los pensamientos enarcelados'. Het is een uiterst ingenieuze verstrengeling van houten raamwerken die naar buiten toe open zijn maar met elkaar zo gesloten als een huis. Het is een soort labyrint: je zou erin kunnen, maar je weet niet of je eruit kunt en al helemaal niet waar. De kleine olieverfschilderijen van Theresa Ferket aan de wand zijn zonder uitzondering horizontaal van vorm en tonen een beeld dat verticaal doorsneden wordt. In pastel- en halfkleuren schildert zij uit de hand monochrome vlakken die door lijnen van boven naar beneden begrensd worden. Zowel vlak als lijn varieert in breedte. Op het netvlies van de kijker ontstaan de verbindingen en daarmee ook het ritme van de herhaling. Het ritme verbindt het ene doekje met het andere en dat levert een voortgaande beweging langs de muren op. De presentatie is te zien tot 17 februari bij de NBKS, Reigerstraat 16, Breda. Open dinsdag t/m zondag van 1 tot 5 uur.