Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
't Tongerlohuys
Ad van Haandel
Anthony Caro
Arja Hop
Carel Blotkamp
Carel Visser
Carola Popma en Hans Klein Hofmeijer
De Tuin der Verbeelding
De tekening als omweg naar het beeld
Documenta 10
Dominique Ampe
Echtpaar Mols
Eigentijdse kunst uit China
Eigentijdse kunst uit Israel
Eigentijdse kunst uit Uganda
Figuratieve kunst
Galerie Esprit
Georges Vantongerloo
Giuseppe Penone
God in de Nederlandse beeldende kunst
Grafiek aan weerszijden van de grens
Hans Broek
Hans Broek 2
Henk van den Berg
Henri Jacobs
Het vernuft
Hubert Damisch
Jan Fabre
Jan Vanriet
Jan Vosters
Jean-Marc Spaans
John Koermeling
Klaas Gubbels
Korrie Besems
Kunst in 't Kijkhuis
Lebuin d'Haese en Paul Beckers
Loek Grootjans
Lokaal 01
Lokaal 01 - 2
MUHKA
Marcel Maeyer
Marion Lambert
Mark Outjers
Michael Kirkham
NBKS 1
NBKS 2
NBKS 3
NBKS 4
NBKS 5
Norbert Prangenberg en Herbert Hamak
Ossip
Piet Berghs
Rob Scholte
Ronald Zuurmond
Sal Meijer
Sint Joost
Sol Sneltvedt
Tijdloze geheimzinnigheid
Trudy Peeters en Rolf ter Veer
Vincent Mentzel
Vrouwelijke schoonheid
Wide White Space
William Speakman
Wim Delvoye
Yarre Stooker







Jan Vosters De schilderijen van Jan Vosters die 5 jaar geleden te zien waren in Baarle-Nassau in galerie de Verbeelding verschillen in wezen niet van het werk dat het Tongerlohuys in Roosendaal nu toont. Op onderdelen zie je weliswaar wat variatie, maar dat zijn bijkomstigheden. Zijn manier van schilderen, een geborstelde verflaag en grote kleurvlakken, is dezelfde gebleven en dar is op zich niks op tegen. Maar een manier van schilderen moet in dienst staan van iets anders, van een bedoeling, van een inhoud, van een houding, om het beladen woord boodschap maar niet te gebruiken. Kunst moet iets te zeggen hebben. Maar wat Jan Vosters’werk vijf jaar geleden nog leek te zeggen, is alleen maar herhaald en daarmee wordt de inhoud van wat het werk te zeggen heel dun. Wat zich toen voordeed als een interessant beeld in een persoonlijk handschrift zien we nu in hoofdlijnen herhaald en dat irriteert. Jan Vosters (1949) is een schilder van forse, zwaar aangezette vlakken ie door een eenvoudige compositie een gevoel van landschappelijkheid oproepen. Hij baseert zijn compositie op flinke tegenstellingen die weinig te raden laten. Tegenstellingen tussen rechthoek en bol, tussen licht en donker en tussen massa en leegte. Hij plaatst die abstracte kwaliteiten op een gemakkelijk te volgen manier tegenover elkaar. Een manier die geen spanning oproept. In het Tongerlohuys hangt een groot doek getiteld 'De ontdekking van het landschap'. Tussen de twee grote, dreigende roodbruine vlakken hangt centraal in het beeld een bol. Zoals alles in het beeld hangt de bol doodstil, je hebt geen moment het gevoel dat er een spanning bestaat tussen de vormen die zich oppervlakkig gezien toch dreigend aankondigen. Beweging valt dus niet te verwachten. Wat het doek dan toch een accent van landschappelijkheid geeft, is het afgeschuinde rechthoekige vlak op de voorgrond. Dat brengt in het geheel een zekere ordening aan die voor- en achtergrond scheidt en daarmee ruimte schept. De kleuren zijn doorleefd, de verf is met altijd zichtbare bewegingen op het doek gebracht en zo ontstaan een schilderij. Het klinkt niet erg dynamisch en zijn werk is dat ook niet. Want hoe goed een kunstenaar ook kan schilderen, een stijl wordt pas echt interessant als je het er niet over hoeft te hebben. De stijl moet in alle raffinement in stilte aanwezig zijn en de weg vrij maken voor wat en kunstwerk echt te zeggen heeft. Stijl moet ondergeschikt zijn aan betekenis. Dat is niet het geval in de schilderijen van Jan Vosters en dat komt niet doordat zijn stijl van schilderen zo dominant de aandacht trekt. Naast de grote schilderijen van Jan Vosters worden er ook sieraden en objecten getoond van leden van de Nederlandse Edelsmeden Vereniging: Marijke en Gerard Cieraad, Ien en Jan Perrier, Huub Mikx en Cees Post. De sieraden zijn bedoeld als unieke kunstwerken met een persoonlijke signatuur en worden ook als zodanig geëxposeerd. Samen met het forse schgilderwerk levert dat een bonte, rijk gevulde tentoonstellingsruimte. ‘t Tongerlohuys, Molenstraat 2, Roosendaal. De tentoonstelling duurt tot 3 maart en is elke dag behoudens maandag van 2 tot 5 uur open.