Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
't Tongerlohuys
Ad van Haandel
Anthony Caro
Arja Hop
Carel Blotkamp
Carel Visser
Carola Popma en Hans Klein Hofmeijer
De Tuin der Verbeelding
De tekening als omweg naar het beeld
Documenta 10
Dominique Ampe
Echtpaar Mols
Eigentijdse kunst uit China
Eigentijdse kunst uit Israel
Eigentijdse kunst uit Uganda
Figuratieve kunst
Galerie Esprit
Georges Vantongerloo
Giuseppe Penone
God in de Nederlandse beeldende kunst
Grafiek aan weerszijden van de grens
Hans Broek
Hans Broek 2
Henk van den Berg
Henri Jacobs
Het vernuft
Hubert Damisch
Jan Fabre
Jan Vanriet
Jan Vosters
Jean-Marc Spaans
John Koermeling
Klaas Gubbels
Korrie Besems
Kunst in 't Kijkhuis
Lebuin d'Haese en Paul Beckers
Loek Grootjans
Lokaal 01
Lokaal 01 - 2
MUHKA
Marcel Maeyer
Marion Lambert
Mark Outjers
Michael Kirkham
NBKS 1
NBKS 2
NBKS 3
NBKS 4
NBKS 5
Norbert Prangenberg en Herbert Hamak
Ossip
Piet Berghs
Rob Scholte
Ronald Zuurmond
Sal Meijer
Sint Joost
Sol Sneltvedt
Tijdloze geheimzinnigheid
Trudy Peeters en Rolf ter Veer
Vincent Mentzel
Vrouwelijke schoonheid
Wide White Space
William Speakman
Wim Delvoye
Yarre Stooker







Lokaal 01 Het grootse, stille landschap dat de Noorse Sol Sneltvedt op de muur van Lokaal 01 projecteert, heeft alle kwaliteiten van het romantische landschap. Ook al is het niet met de traditionele instrumenten tot stand gekomen maar met de middelen van de elektronica. Het beeld is er niet minder intens door. Een videoprojector aan het plafond laat een beeld verschijnen van een zeegezicht in wintertijd, waarop de zon tergend langzaam bezig is in de zee te verdwijnen. Het beeld is zo hoog als de muur in de grote zaal boven. De vloer van die halfduistere ruimte is helemaal leeg. De bezoeker heeft niet anders dan dat brede, grote beeld van de zee dat op deze manier heel dichtbij is. Uit luidsprekers komen geluiden die sporen met wat op ede muur te zien is. Het weinige licht dat hier hangt, komt van een tweede projectie op de korte wand: de beweeglijkheid van in water weerspiegelend licht dat van. heel dichtbij is opgenomen. We zijn gewend om het beeld dat Sol Sneltvedt hier toont in de categorie van het landscahp te plaatsen. Juist in dit geval voel je de ontiereikendheid van zon benoeming. Van land is vrijwel geen sprake. We zien een lage horizon van waterlijn en links en rechtsd daarvan een lange smalle strook bergland. Als twee couklissen op een toneelpodium. Als we weten dat de opname in Noorwegen gemaakt is en dat de zon onder gaat, dan mogen we aannemen dat we kijken met het land in de rug en dat het aan de einder de twee armen van het fjord zijn die ons beeld begrenzen. Daarachter begint de oneindigheid van de zee, die we van hieraf niet kunnen zien maar die onweerstaanbaar aanwezig weten. De enorme lucht, dat witte licht, de nevelige atmosfeer, een af en toe door het beeld vliegende vogel, de geluiden, alles valt samen in een indringend zeegezicht, een waterschap, maar geen landschap in de letterlijke zin van het woord. Sterker nog,als dit een schilderij zou zijn, dan zouden we het zelfs niet eens hebben over een zeegezicht maar over de schilderkunst op zichzelf. Wat Sol Sneltvedt (in 1965 in Noorwegen geboren) hier doet is een schilderkunstigbeeld maken met de middelen van de elektronica. Kun je van veel videokunst van tegenwoordig beweren dat ze niks van doen heeft met de beeldende kunst maar zich beweegt op het domein van de film, deze videopresentatie is zelf schilderkunst. Een platte presentatie op de muur die de ruimte, de leegte, het licht en de volheid van de atmosfeer vangt die horen bij valavond aan zee. Hier kijken we niet eens als toeschouwer naar, hier zijn we bij betrokken, hier zitten we middenin. Het is eenzelfde gewaarwording als bij het schilderij van Caspar Davis Friedrich, Monnik aan zee, een doek uit 1809 dat je zou kunnen beschouwen als het begin van de moderne schilderkunst volgens de noordelijke romantische traditie.