Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
't Tongerlohuys
Ad van Haandel
Anthony Caro
Arja Hop
Carel Blotkamp
Carel Visser
Carola Popma en Hans Klein Hofmeijer
De Tuin der Verbeelding
De tekening als omweg naar het beeld
Documenta 10
Dominique Ampe
Echtpaar Mols
Eigentijdse kunst uit China
Eigentijdse kunst uit Israel
Eigentijdse kunst uit Uganda
Figuratieve kunst
Galerie Esprit
Georges Vantongerloo
Giuseppe Penone
God in de Nederlandse beeldende kunst
Grafiek aan weerszijden van de grens
Hans Broek
Hans Broek 2
Henk van den Berg
Henri Jacobs
Het vernuft
Hubert Damisch
Jan Fabre
Jan Vanriet
Jan Vosters
Jean-Marc Spaans
John Koermeling
Klaas Gubbels
Korrie Besems
Kunst in 't Kijkhuis
Lebuin d'Haese en Paul Beckers
Loek Grootjans
Lokaal 01
Lokaal 01 - 2
MUHKA
Marcel Maeyer
Marion Lambert
Mark Outjers
Michael Kirkham
NBKS 1
NBKS 2
NBKS 3
NBKS 4
NBKS 5
Norbert Prangenberg en Herbert Hamak
Ossip
Piet Berghs
Rob Scholte
Ronald Zuurmond
Sal Meijer
Sint Joost
Sol Sneltvedt
Tijdloze geheimzinnigheid
Trudy Peeters en Rolf ter Veer
Vincent Mentzel
Vrouwelijke schoonheid
Wide White Space
William Speakman
Wim Delvoye
Yarre Stooker







Vrouwelijke schoonheid anders bekeken De Duitser Michael Horbach verzamelt foto’s van vrouwen. Dat zou je kunnen beschouwen als een thema met een gerespecteerde geschiedenis in de kunst. Op zich nog niks bijzonders. Wat deze collectie foto’s van een groot aantal verschillende fotografen wel apart maakt, is de volstrekt onconventionele manier waarop ze de schoonheid van de vrouw in beeld hebben willen brengen. Eigenlijk, zo zou je kunnen zeggen, zien we hier de achterkant van de schoonheid waaraan we zo volkomen gewend zijn. Het ijle ideaal van de vrouwelijke schoonheid dat ons al zo lang voorgeschreven wordt door Cosmopolitan, Elegance, Avantgarde, Avenue, films, tv-series als Baywatch, STER-reclames etc. Je realiseert je amper nog hoe kunstmatig en cosmetisch het gemiddelde begrip van vrouwelijke schoonheid is, hoe onwaar dus ook. Het is de schoonheid van de ontharingscrèmes, de lady-shaves, epileerijzers, wimperhaarkrultangen, zonnekanonnen, pincet en schaar. Man en vrouw willen dat de vrouw zich onderwerpt aan het regime van de mode-industrie waaraan geen ontsnappen mogelijk lijkt. De vrouw is haar eigen beul. Wat een bevrijding deze foto’s. Hoe meer je er ziet (er hangen er in De Beyerd ongeveer 85) hoe mooier zoiets volkomen onaanzienlijks als okselhaar wordt. Gewoon een pluk okselhaar, ontsnapt aan de ontharingswerktuigen, als motief van een tentoonstelling, en nog interessant ook. Max Schulz heeft het motief zelfs geësthetiseerd. Hij heeft een opname gemaakt van de zijkant van een lichaam in lichtblauw en een een close-up van een oksel in zachtrood en daarmee de achterkant tot voorkant en hoofdzaak gemaakt. Ruime aandacht ook voor een ander stiefkind van het vrouwenlichaam: het schaamhaar. Beide zijn het boodschappers van een zacht erotische lading die als een verborgen kleefstof de foto’s tot een collectie verbindt. Tentoonstellingen als deze hebben iets monomaans. Ze bestaan op grond van een verenging van een thema dat gepassioneerd gezocht wordt. En als je in staat bent om zo’n omvangrijke collectie foto’s bijeen te brengen van zo’n hoge kwaliteit bovendien dan bewijs je dat het thema ook iets is. Het kan alleen maar iets zijn als er een opvatting achter schuilgaat die aan iets fundamenteel menselijks raakt. Dat is in dit geval het beeld van de vrouw zoals we dat in onze westerse cultuur geschapen hebben. In die zin zou je deze tentoonstelling ook kunnen zien als en mooi pleidooi voor de bevrijding van de vrouwelijke schoonheid op niet-feministische gronden. Bij sommige foto’s zoals die van Olaf Martens gaat de achterkant nog verder. Bij hem is ook de situatie waarin de naakte vrouw poseert in zekere zin achterkant. Simone, een model dat op verschillende foto’s voorkomt, staat als een nachtvlinder geleund tegen een autowrak, op haar hoog gehakte schoenen na, helemaal naakt. Het schaamhaar zo mogelijk nog trotser tonend dan haar borsten. Maar wat belangrijker is, nu eens niet het conventionele beeld van een grote geile auto, maar het onttakelde wrak van wat ooit iets was. Daarmee krijgt ook de vrouw, deze vrouw, een andere uitstraling. Want eindelijk is ze eens niet het verleidelijke, ondergeschikte verlengstuk van de auto-industrie zoals ze zich in de reclame zo vaak laat gebruiken. Hier is de vrouw degene die heerst, en niet haar beperkte modebeeld dat geacht wordt de autoverkoop te bevorderen. Die andere Seite der Schönheit in De Beyerd tot 22 september.