Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Anne van de Pals en Peter Buggenhout
Bloemen in het fin de siecle
Corry van Heijst
Een Spaans drieluik
Franz West
Galerie De Verbeelding
Hannelore Houdijk en Michiel Verheggen
Hilarius Hofstede
Ilya Kabakov
Jan Roeland
Leon Spilliaert
Lokaal 01
Martin Riebeek
Menashe Kadishman en Job Hansen
Michel Huisman
Prenten uit de Renaissance
Sint Joost
Tytgat







Galerie De Verbeelding In galerie De Verbeelding komen we een aantal bekende namen tegen. Bekend omdat ze tot de stal van de galerie behoren, zoals het geval is met de Belg Beniti Cornelis, de schilder Co van Assema en de glaskunstenaar Richard Price. Caius Spronken is ook bekend maar dan omdat hij de zoon is van de klassieke beeldhouwer Arthur Spronken. Caius Spronken zal altijd door het kunstenaarsleven blijven gaan als 'de zoon van'. Daar is geen ontkomen aan. In de eerst plaats wegens de achternaam, die altijd eerst het monumentale werk van de vader voor de geest roept. Zo draagt de zoon de vader immers altijd op de rug mee. Ook het werk van zoon Caius lijkt op dat van zijn vader. Een zwakke echo. Als je zo duidelijk de zelfde artistieke weg gaat als je van je vader hebt gezien, kan het niet anders zijn dan dat je werk met het grote voorbeeld wordt vergeleken. En die vergelijking moet wel in het nadeel van de zoon verkeren. De herinnering aan de monumentale, voluptueuze paardenlijven die Arthur maakte, verplettert de beelden van de zoon. Het moet gezegd, ze zijn ook niet echt sterk. Het zijn in De Verbeelding overwegend kleine bronzen beelden van herkenbare figuren die op een abstracte manier zijn behandeld. Spronken lijkt de delen van het lichaam min of meer los te hebben gekneed en ze daarna tot een geheel verbonden. Dat maakt het mogelijk dat het ene onderdeel in verhouding meer volume krijgt dan het andere. Huize Spronken eigen zijn het vooral de billen die sterk plastisch zijn; rondingen die een weelde van vlees en vorm tonen. Dat zijn mooie beeldhouwkunstige handelingen die elk van zijn beelden tot iets vermeldenswaard maken. Het vreemde is, dat wat met de billen kan, nu juist aan de rest van het lichaam ontbreekt. Dat levert onvermijdelijk cliché’s op. Zo is er een klassieke, kleine torso te zien die mist wat een torso tot een beeld maakt. Dat is volume, dat is dynamiek door de wringing die de schouders ten opzicht van de heupen moeten maken. De torso van Caius Spronken is te klein, te stijf, te onbeduidend. Als je kiest voor een pad dat al indrukwekkend door je vader is betreden, als je daarbij kiest voor zo’n klassiek motief als een torso, dan roep je de vergelijking over je af. Die valt niet zo goed uit. Alle Caiusbeelden voor één paard van zijn vader. Richard Price toont buitengewoon esthetische glassculpturen. Het zijn vazen in allerlei variëteiten. Om de vazen heen heeft hij soms schitterende bloemen geblazen, bloemen die zich als slangen om hun prooi bewegen. Op zich is dat een heel leuk idee: de bloemen houden nu eens de vaas gevangen, in plaats van omgekeerd. Richard Price speelt met de glasobjecten. Hij gebruikt pigment in zijn glas zodat er een uitwaaierend kleureffect ontstaat dat aan de plooiingen van de vorm nog meer snelheid verleent. De bloemen hebben een Art Déco-achtige elegantie die te maken heeft met hun slankheid en met de draaiing om de vaas heen. Vanuit geen enkele positie is die beweging van de bloemen helemaal te zien, wat de suggestie vaneen nooit ophoudende, eeuwige beweging oplevert. De beweging is ook eigen aan de vaasvormen. Altijd taps toelopend, er is bijna geen rechte lijn te zien in een glasobject van Richard Price. Op een niet pretentieuze manier zijn deze vazen mooi. Gewoon een ambachtelijk bekwaam vormgegeven object dat is wat het laat zien. Beneden in de tentoonstellingsruimte van De Verbeelding, waar ook de objecten van Price staan, hangen de schilderijen van Co van Assema. Het zijn doeken die een sterk tekenachtig karakter hebben. Op een wisselende ondergrond in zachte kleuren figureren in de vrije ruimte van het beeld pure tekens. Soms zijn de contouren te herkennen, als die van een mensengestalte bij voorbeeld, maar veel vaker zijn ze abstract. Zo ontstaat de indruk van betekenis door de verhouding die de dingen tot elkaar hebben. Maar tegelijk blijft alles ook heel erg leeg in het werk van Van Assema. Het is een soort krassen in de leegte met een poëtische ondertoon. Galerie De Verbeelding, Klokkenstraat 12, Baarle-Nassau. De tentoonstelling duurt tot 2 maart en is van donderdag t/m ondag te zien van 1 tot 5 uur.