Archief Frits de Coninck
199319941995199619971998199920002001
Anne van de Pals en Peter Buggenhout
Bloemen in het fin de siecle
Corry van Heijst
Een Spaans drieluik
Franz West
Galerie De Verbeelding
Hannelore Houdijk en Michiel Verheggen
Hilarius Hofstede
Ilya Kabakov
Jan Roeland
Leon Spilliaert
Lokaal 01
Martin Riebeek
Menashe Kadishman en Job Hansen
Michel Huisman
Prenten uit de Renaissance
Sint Joost
Tytgat







Drie debutanten in Galerie Molenaars Galeriehouder Tom Molenaars in Breda heeft het avontuur willen zoeken. Nu eens geen presentatie van beeldende kunstenaars die door de jaren heen al ergens een plek in het kunstcircuit hebben verworven. De drie schilders die met werk in de galerie hangen komen min of meer vers van de kunstacademie. Dat is te zien aan hun werk, maar dat is niet zo erg. Ze zijn jong genoeg om het al te nadrukkelijk aangeleerde nog van zich af te kunnen leggen en opmerkelijk genoeg om ergens een kleine presentatie te verdienen. Het opsporen van jong talent is iets wat de galeriehouder bezig moet houden, wil althans de bron niet opdrogen. Voor Hannelore Houdijk, nu woonachtig in Breda waar ze afgestudeerd is aan Sint Joost, is het de allereerste presentatie buiten de muren van de academie. Haar schilderijen vallen op door het nadrukkelijke formaat, zowel van het doek zelf als ook van de voorsteling. De vrouwen die zij schildert, vullen ternauwernood het beeldvlak. Alsof de kunstenaar verkeerd ingezoomd heeft op het model, alsof het model iets wil uitdrukken wat niet past binnen de door het beeldformaat gestelde grenzen. Het maakt dat je terugdeinst in de confrontatie met het schilderij. Haar vrouwen zijn bloot, ontdaan van alles wat beschermt. Zo kijken ze en zo voel je dat als kijker. Er is geen sprake van enige verleiding. Zonder bescherming, zonder cocon, zonder veiligheid is het model uitgeleverd aan zichzelf. Aandoenlijk en toch onbenaderbaar. Het is alsof er tussen kijker en model een sluier hangt die direct contact onmogelijk maakt. Dat heeft iets te maken met de manier van schilderen van Houdijk. Ze schildert geen concreet voelbare, lijfelijke voorsteling maar een eenmaal vastgelegde afbeelding. Zoiets als een fotograaf die een foto maakt van een foto. Haar model is reeds eerder vastgelegd (op foto misschien wel) en vervolgens geschilderd. Dat zou dat gevoel verklaren van afstand tussen kijker en beeld. Dat gevoel wordt (onbedoeld?) nog eens versterkt door de wat onhandige manier van schilderen. Sommige details van het portret zijn heel subtiel en sprekend, waar elders houterige penseelstreken de anatomie vervormen en zo de aandacht afleiden van het gevoel van vervreemding dat af en toe opduikt. Veel is nog onduidelijk; dat mag bij iemand die debuteert. Hoe meer vragen een schilderij stelt, hoe beter het is. Dat maakt in elk geval benieuwd naar het vervolg. Michiel Verheggen uit Tilburg is al een kleine stap verder op zijn kunstenaarspad. Hij is ook een paar jaar ouder. Bij Molenaars hangen vier grote, vierkante doeken (allemaal hardnekkig El Nino gedoopt) die alle een verbinding laten zien van een vrij schilderende hand en een poging tot organisatie. Chaos en structuur, daarover lijkt het in zijn doeken te gaan. Hij schildert met acrylverf, wat meer beweging en snelheid oplevert. Maar ook een gemakkelijk beeld. Hij heeft kleur over kleur gezet en laat daarmee een sterk kleurgevoel zien. Die intensiteit van kleur is een onmiskenbare kwaliteit. In dat non-figuratieve beeld heeft hij vervolgens duidelijk overwogen infrepen gepleegd die ordening geven aan dat vlak van kleur en verf. Hij brengt bij voorbeeld in drie rijen van vier afdrukken aan van een verfblik, of iets anders van die grootte. In een ander doek schildert hij een rasterstructuur van kleine zilveren stippen. Soms gewoon mooi geschilderd, maar waar het echt om gaat, is onduidelijk. En dat is in dit geval minder positief. De derde debutant is Jacco Schouten, eveneens een Brabander, die vijf kleine olieverfdoekjes toont. Beelden uit de werkelijkheid die door het manipuleren van de camera-instelling half scherp en half wazig zijn. Dit is een manier van schilderen die spanning tekort komt. De tentoonstelling duurt tot 27 februari. Galerie Molenaars, Ginnekenweg 79, Breda. Open van woensdag t/m zondag van 1 tot 5 uur.